Berichten

Welkom bij het laatste nieuws en alle laatste agendapunten die u niet mag missen!

Vorige pagina | Overzicht

Salomonsoordeel

Toegevoegd op 30-11-1999

Scheidsrechter spelen is niet altijd eenvoudig. Je moet objectief blijven en een beslissing nemen, die recht doet aan de situatie. Je kunt niet in het hoofd van de ander kijken wat hun motief, beweging of achtergrond is, welke hen tot hun daden hebben bewogen.

 Er zijn bepaalde situaties dat je de Ziel van mensen moet aanspreken, dan weet je de waarheid om tot een juist en objectief oordeel te komen. De wijze koning Salomon uit de Bijbel paste een dergelijke handelwijze toe. Twee vrouwen, die samen in een huis woonden, hadden ongeveer gelijktijdig een zoon gekregen. Het ene kind was gestorven. Beide vrouwen eisten het levende kind op. Ze vroegen Salomon om hulp. Er was geen mogelijkheid om aan te tonen wie de waarheid sprak. Salomon stelde voor het levende kind in tweeën te hakken en de helften eerlijk te verdelen. De ene vrouw was bereid dat te aanvaarden, de andere maakte bezwaar en zei dat ze het kind liever levend in handen van de andere vrouw zag. Salomo concludeerde dat de tweede vrouw de echte moeder was en gaf haar het levende kind.

Een zelfde soort verhaal vind je ook terug in India. Een vrouw ging met haar zoontje voor een wasbeurt naar de lotusvijver van een wijze man. Ze baadde het kind in de vijver en legde het kind op een doek aan de oever om zelf een bad te nemen. Op dat ogenblik liet een mensetende demon haar oog op de baby vallen en begerig om hem te verslinden, nam ze de vermomming van een vrouw aan. Zij vroeg: ‘Vriendin, wat een mooie jongen! Is het uw kind? Moedertje; mag ik het kindje wat drinken geven?’ De moeder stemde toe. De vrouw nam het kind op, gaf het te drinken en speelde er een poosje mee. Plotseling stond ze op en ging er met het kindje van door. De moeder bemerkte het en holde hard achter haar aan. Ze haalde de vrouw in. ‘Waar breng je mijn kind heen?’vroeg ze. De vrouw zei: ‘Waar heb je het over. Dit is mijn kind.’

Zo ruzie makende, passeerden ze de huisdeur van de wijze. Deze hoorde het gekibbel. Hij liet de vrouwen bij zich roepen en vroeg wat er gaande was. Hij zag onmiddellijk dat hij met de ene vrouw met een demon te maken had, omdat ze niet met haar oogleden knipperde en ookdoor de rode kleur van haar ogen. Hij moest omzichtig te werk gaan en zei: ‘Ik zal recht spreken en houden jullie je dan aan mijn uitspraak?’. Dat beloofden ze.

Daarop tekende hij een krijtlijn en legde het jongetje op het midden daarvan. De demon moest het kind bij de handjes beetpakken en de moeder bij de voetjes.‘Trek er beiden aan en probeer het kind naar je toe te halen. Wie erin slaagt het kind naar zich toe te trekken, van die is het kind’, zei hij. Ze begonnen met trekken. Maar de baby schreeuwde het uit van de pijn. De moeder liet haar zoontje los met een gevoel of haar hart brak en huilde hartschrijdend. Daarop vroeg de wijze man aan de omstanders die toegelopen waren: ‘Wie is het meest weekhartig tegenover haar kind?’. De omstanders antwoordde: ‘Het hart van de moeder is het meest zacht gestemd, heer. ‘Wie is dan de moeder, zij die aan het kind blijft trekken of zij die het kind heeft losgelaten?’. ‘Zij die het heeft losgelaten, heer, antwoordde de menigte. ‘En die vrouw, kennen jullie die als een kinderdievegge? ‘Nee, heer’.

‘Het is een demon (Yakhini). Zij nam het kind mee om het op te eten’,concludeerde de heer. ‘Hoe weet u dat?’, vroegen de omstanders. ‘Doordat ze niet met de oogleden knippert, rode ogen heeft, ze heeft geen schaduw en zij kent geen gevoel’. Daarop vroeg hij haar: ‘Wie ben jij vrouw’. ‘Ik ben een Yakhini, heer’, gaf zij eerlijk toe. ‘En waarom roofde je dit jongetje?’ ‘Om het op te eten, heer’, bekende ze openhartig. ‘Jij grote domoor’, zei de heer! ‘Doordat je in een vorig leven kwaad hebt gedaan, ben je geboren als een demon. Nu doe je opnieuw kwaad! O! Wat een grote stomkop ben jij!

Zo veegde hij haar de mantel uit. Hij onderrichtte haar in de vijf regels van goed gedrag en liet haar daarna gaan. De moeder van het jongetje wenste de wijze een lang leven toe en zong zijn lof. Daarna ging ze gelukkig naar huis met haar kind in haar armen en een glimlach van blijdschap op haar gezicht. De demonvrouw deed boetedoening en werd in een volgend leven als een normaal mens geboren. Het Salomonsoordeel heeft recht gedaan aan beide vrouwen.